 |
 |
|
| |
Aan het einde van mijn zwangerschap kocht ik ooit een 'reusachtig grote' Maxi Cosi CabrioFix voor zo'n 179 euro. Gevoelsmatig een belachelijke smak geld voor een autostoeltje dat ik toch zelden zou gebruiken, niet wetende dat exact hetzelfde autostoeltje inmiddels al duizenden kilometers achter de rug heeft. Kleine Duke vind autorijden namelijk super gezellig, en gaat dan ook overal mee naar toe. Nu wil het alleen zo zijn dat 'kleine' Duke, 'Kleine' Duke niet meer is... En met zijn 'reusachtig lange' babybenen nagenoeg niet meer in zijn maxi cosi past.
Het was tijd voor verandering, en dus speurde ik enthousiast wat websites af van babywinkels. Kleine babe'jes hebben immers ook recht op wat chique comfort, en dus moest er op de korte termijn maar eens een nieuwe ferrari fauteuil komen. De prijzen voor deze zogenoemde opvolg-autostoelen (9maanden t/m 3,5 jaar) liggen gemiddeld tussen de 200 en 350 euro, en dat is best een hele uitgave.
Gewapend met mijn vakantiegeld, hebben we de babysuperstore onveilig gemaakt en een super mooi (in hoeverre kun je zo'n ding mooi vinden?) zwart/grijs autostoeltje gekocht. Aangezien Duke sinds weken rechtop zitten prachtig vind, ook direct maar een houten kinderstoel meegenomen. Lange tijd eraan gedacht om een TrippTrapp te kopen maar omdat ik niet verwacht hem veel te gebruiken (goh hebben we dat eerder gehoord?) ben ik voor een wat goedkopere variant gegaan... Jes! Wij chillen hem voortaan op onze loungestoel(en)!
|
Gisteravond was bij Pauw&Witteman Claudia de Breij te gast, voor een interview over haar nieuwe boek 'Krijg nou tieten' over haar zwangerschap en bevalling. En terwijl ik Duke zijn voeding gaf, heb ik schaterlachend op de bank liggen kijken. En Duke lachte vrolijk mee, want die vond zijn buikschuddende mama maar wat grappig.
"Een bevalling is alsof je de marathon hebt gelopen, en daarna wordt overreden door een tram" en dat was eigenlijk precies de bewoording die ik er zelf ook aan heb willen geven. Eigenlijk heb ik geen klagen gehad met mijn riante bevalling, en ondanks dat deze zonder enige twijfel scenes heeft bevat van een plaatselijke horror-B film, en ik op het moment zelve wel degelijk heb liggen klagen dat die pijn te zot voor woorden was... Compenseerde de langverwachte kennismaking met de kleine Duke werkelijk-waar alles. Maar die pijnen daarna, en al die vrouwen die je plotseling het gevoel geven alsof je 1 van hen bent... Het natuur geweld waarmee zo'n frummel op de wereld word geknald is onbeschrijfelijk, en het geeft ook wel een trots gevoel van overwinnnig (lees: Overleving) als je het klusje eenmaal geklaard hebt, maar gut... gut...De verdere voordelen zijn ver te zoeken. Maar zelfs nu ik [precies 3 maanden later] nog steeds vrijwel dagelijks mag van bekkenpijnen mag (na)genieten, terwijl ik wiebelend - maar trots lachend -op mijn benen sta van vermoeidheid door gebroken nachten... Durf ik 100% zeker van mijn zaak te zeggen dat het het allemaal waard is, en dat ik het met liefde nog een keer zou doen. Ja, toch wel.
M'n hart sloeg even over,
toen dat van jou begon.
Ik kon het niet geloven,
niet geloven dat het kon.
Als er nu een wedstrijd was,
een wedstrijd tussen mij en de zon.
Wie het hardste stralen kon,
dan denk ik dat ik het won.
Want als jij je hartslag voelt,
dan voel je die van mij.
En ben ik steeds dichtbij,
ik ben altijd dichtbij.
Ik kreeg je in mijn armen,
ik hield je heel goed vast.
Ik hield je lekker warm,
je was nog in je blote bast.
Jij moest heel hard huilen,
en ik deed heel zachtjes mee.
Ik was zo blij, met je lijfje op mijn lijf,
en je hart op dat van mij.
Want als jij je hartslag voelt,
dan voel je die van mij.
En dan ben ik weer dichtbij,
ik ben altijd dichtbij.
Jij bent van ons samen,
van allebei de helft.
Je lijkt op ons, maar nog het meeste op jezelf.
Ik houd je in mijn armen,
nu het kan je bent zo klein.
Ik blijf bij jou,
ik ben er altijd geweest, en ik zal er altijd zijn.
In Rotterdam word je aangeraden jezelf al aan te melden bij de kinderopvang, op het moment dat je jezelf bedenkt dat kinderen over een jaar of 4 misschien wel leuk zijn. Niet iets waar je direct bij stil staat als je in het laatste jaar van je studie zit, nog een reis om de wereld wilt maken en net de man/vrouw van je dromen tegen het lijf bent gelopen. Indertijd dat ik mijn frummel inschreef bij diverse kinderdagopvangcentra's, was ik nog geen 7 weken zwanger "Nou mevrouw, u had zich eigenlijk aan moeten melden voordat u zwanger raakte" waarop ik dan lichtelijk geirriteerd antwoordde "Misschien dat ik dat ook wel gedaan had, als ik van te voren zou weten dat ik zwanger zou raken..." waarop de vrouw aan de andere kant van de lijn bloedserieus reageerde met "Ik begrijp best dat zwanger raken tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend is, maar als u ook maar kinderen overweegt: Gelijk inschrijven! Wachtlijsten bedragen momenteel simpelweg 2,5 jaar". Ik besloot haar informatieve verhaaltje geinend af te doen met "Schrijf nummer 2 dan ook direct maar in!" afgelopen week ontving ik van het betreffende kinderdagverblijf (10 maanden na dato, dat is nog eens wat anders dan 2,5 jaar) een aanbod voor welgeteld 2 kinderen.
Nummer 2? Die was van harte welkom geweest over een jaar of ehm... 2? Maar eerst zal ik door een nieuw mannelijk projectiel aan de haak moeten worden geslagen, of er zelf een aan de haak slaan uiteraard. Anders resteert wellicht nog een korte contactadvertentie in de telegraaf, om heus BEWUST ALLEENSTAAND MOEDERSCHAP te bewerkstelligen en te vragen naar een leuk mannelijk potentieel die zo vriendelijk wil zijn om een potje met zwemmertjes aan mij te overhandigen. Ik bedank vriendelijk, al moet ik zeggen dat ik een niet al te groot leeftijdsverschil tussen 2 kindjes echt heel leuk had gevonden. Hoe het ook zij, ik belde het betreffende KDV op en deed mijn verhaal. "Maar mevrouw, ik zet het 2de kindje dan wel weer terug op de wachtlijst. Wellicht denken u en uw man er straks heel anders over, en kunnen wij de kleine volgend jaar alsnog verwelkomen" Eigenlijk begreep ik niet waar ze het lef vandaan haalde, waardoor ik ietswat geirriteerd zei: "De man van wie ik in de toekomst, ooit, wellicht, misschien (lees: vrij graag) nog een 2de kindje had willen hebben, is niet meer. En dat hele 2de kind zal er ook nooit meer komen, begrijpt u?" even was het stil, waarop ze zei "oh, mijn excuses, ja ik begrijp het". Heel fijn...
Het is de bedoeling dat Duke straks voor 3 dagen in de week naar het kinderdagverblijf toe gaat, maar als ik nu al wel eens zie hoe hij reageert op drukte, is dat veel te veel van het goede. Naast dat ik erg kritisch tegenover alle thee-leutende MBOmutsen op een KDV sta, vind ik het ook helemaal geen fijn idee dat Duke eerst een kwartier moet huilen voordat hij eindelijk een schone broek/fles krijgt, of men eens de moeite neemt om mij te bellen zodat ik live kan voeden. De meeste KDV's zijn zo geneigd een ritme in te bouwen bij een kind, en dat is nu juist hetgeen wat ik absoluut niet wil... Ik pas me zoveel mogelijk aan Duke zijn leven aan, niet andersom, en Duke doet het daar uitstekend op. Nu dan ook wederom een gastouder aan het overwegen, de sociale controle is welliswaar minder, maar ik denk dat Duke binnen het huiselijke beter op zijn plek zal zijn. Bij voorkeur laat ik hem dan ook gewoon bij mij thuis opvangen, dan heeft hij straks lekker zijn eigen bedje, zijn eigen speelgoedjes en weet ik 100% zeker dat het goed zit met de hygiene enzovoorts... Erg moeilijk om te beslissen waar je goed aan doet als ouder zijnde, maar als ik het voor elkaar krijg om hem volledig thuis op te laten vangen... Dan heb ik mijn keuze al wel gemaakt. Anders kan ik wellicht altijd nog overwegen om zelf gastouder te worden.
Voor mijn lieve Duke...
I loved you from the very start
You stole my breath, embraced my heart
Our life together has just begun..
You're a part of me, my little one
As mother with child, each day i knew..
My mind would be filled with thoughts of you
I'm daydreaming of the things we'll share..
Like late-nights bottles and teddybears.
Like first steps and skinned knees..
Like bedtime story's and ABC's
I'm thinking of things you want to know..
Like how birds fly and flowers grow
I've thought of lessons I'll need to share..
Like standing tall and playing fair
When I first see your precious face..
I'll pray your life be touched with grace
I'll thank the angels from above..
And promise you unending love
Each night I'll lay you down to sleep..
I'll gently kiss your head and cheek
I'll count your little fingers and toes..
I'll memorize your eyes and nose
I will linger at your nursery door..
Awed each day I love you more
Through misty eyes, I'll dim the light..
And whisper, 'I love you' every night
As mother with child our journey's begun..
My heart's yours forever, little one
I loved you from the very start
You stole my breath, embraced my heart
Aandenken aan de babytijd...
kinderen | Shoppen
|
28 Januari 2009 | 13:23:37
Na lang zoeken, heb ik voor Duke dan eindelijk een geschikt babydagboek kunnen vinden, het 'babygroeiboek van Sara Midda'. Simpel maar vrolijk geillustreerd, en heel veel schrijfruimte om Duke te kunnen vertellen over zijn 'roots' met foto's van papa & mama, mijn zwangerschap, de bevalling, zijn eerste haarlokje, envelopje om zijn eerste tandje in te bewaren, alle dingen die hij leuk en minder leuk vind en tal van dingen meer...
Gisteravond ben ik er maar eens uitgebreid voor gaan zitten, en heb ik alvast een beginnetje gemaakt. Wat moet dat raar zijn wanneer Duke over 15 jaar leest dat hij zich helemaal een breuk heeft gelachen als mama 'Toetje, toetje, toet toet!' tegen hem zei, terwijl ze 3 keer achter elkaar op zijn neusje drukte. En dat hij vlak na de bevalling steeds maar 1 oogje opendeed, en paps en mams dan zeiden: "Ahoi Captain One-Eye!", om nog maar niet spreken over alle namen die ik heb opgeschreven van mensen die hem vastgehouden, bekeken en bewonderd hebben, terwijl hij zich er zelf niets meer van herinneren kan.
Zijn babygroeiboek, gecombineerd met de vele foto's, envelopjes met gelukswensen van kraambezoek, verhalen geschreven door mama, doos met 1e kleertjes en schoenen... Misschien niet iets waar hij veel naar zal kijken, maar hopelijk wel iets waar uit mag blijken dat hij vreselijk welkom is.
Een snelschets in 5 minuten... Gedachten uit tekenen... "How it should be..."
Heart Broken
Baby
|
21 Januari 2009 | 21:36:01
Soms kom je er tegen alle hoop en verwachtingen in, alleen voor te staan. Tegenwoordig ga ik dus door het leven als heuse alleenstaande moeder, al had ik er een moord voor gedaan dit te veranderen. Helaas heb je dit niet altijd zelf voor het zeggen, en resteert er niets anders dan doorknokken voor mijn prachtige zoontje en letterlijk HEARTBROKEN achter te blijven, en alle herinneringen aan de periode dat we wel samen waren nog eens de vrije loop te laten.
Het volgende nummer is van Aviation - you were my everything, en heb ik de afgelopen paar weken grijs gedraaid, het verwoord bijna perfect hoe ik me voel. En ondanks dat ik me er inmiddels vrijwel moeiteloos doorheen sleep, is elk begin van de dag weer een confrontatie met een leeg, gesloopt, aangetast gevoel. Al geeft dat ergens alleen nog maar meer reden, om te willen zorgen dat Duke nooit iets tekort zal komen.
This goes out to someone that was
Once the most important person in my life
I didn't realize it at the time
I can't forgive myself for the way I treated you so
I don't really expect you to either
It's just... I don't even know
Just listen…
You're the one that I like, the one that I need
The one that I gotta have just to succeed
When I first saw you, I knew it was real
I'm sorry about the pain I made you feel
That wasn't me; let me show you the way
I looked for the sun, but it's raining today
I remember when I first looked into your eyes
It was like God was there, heaven in the skies
I wore a disguise 'cause I didn't want to get hurt
But I didn't know I made everything worse
You told me we were crazy in love
But you didn't care when push came to shove
If you loved me as much as you said you did
Then you wouldn't have hurt me like I ain't shit
Now you pushed me away like you never even knew me
I loved you with my heart, really and truly
I guess you forgot about the times that we shared
When I would run my fingers through your hair
Late nights, just holding you in my arms
I don't know how I could do you so wrong
I really wanna show you I really need to hold you
I really wanna know you like no one else could know you
You're number one, always in my heart
And now I can't believe that our love is torn apart
Chorus
I need you and
I miss you and
I want you and
I love you 'cause
I wanna hold you,
I wanna kiss you
You were my everything
And I really miss you [2x]
I knew you gonna sit and play this with your new man
And then sit and laugh as you're holding his hand
The thought of that just shatters my heart
It breaks in my soul and it tears me apart
At times we was off I was scared to show you
Now I wanna hold you until I can't hold you
Without you, everything seems strange
Your name is forever planted in my brain
Damn it, I'm insane,
Take away the pain
Take away the hurt
Baby, we can make it work
What about when you
Looked into my eyes
Told me you loved me
As you would hugged me
I guess everything you said was a lie
I think about it, it brings tears to my eyes
Now I'm not even a thought in your mind
I can see clearly, my love is not blind
Chorus
I need you and
I miss you and
I want you and
I love you 'cause
I wanna hold you,
I wanna kiss you
You were my everything
And I really miss you [2x]
[Talking] I just wish everything could have turned out differently
I had a special feeling about you
I thought maybe you did too
You would understand, but…
No matter what, you'll always be in my heart
You'll always be my baby
Our first day, it seemed so magical
I remember all the time that I had with you
Remember when you first came to my house?
You looked like an angel wearing that blouse
We hit it off, I knew it was real
But now I can't take all the pain that I feel
Reach in your heart, I know I'm still there
I don't wanna hear that you no longer care
Remember the times? Remember when we kissed?
I didn't think you would ever do me like this
I didn't think you'd wanna see me depressed
I thought you'd be there for me, this I confess
You said you were my best friend, was that a lie?
Now I'm nothing to you, you're with another guy
I tried, I tried, I tried, and I'm trying
Now on the inside it feels like I'm dying
Chorus
I need you and
I miss you and
I want you and
I love you 'cause
I wanna hold you,
I wanna kiss you
You were my everything
And I really miss you [2x]
[Talking] And I do miss you
I just thought we were meant to be
I guess now, we'll never know
The only thing I want is for you to be happy
Whether it be with me, or without me
I just want you to be happy
Met een frisse wind door het huis, doen we een poging tot een nieuw begin. We komen er wel, with you or without you...
Nergens heb ik meer tegenop gezien dan de kraamperiode, die direct na je bevalling al van start gaat. Direct mag je jezelf gelukkig prijzen zijnde 'kraamvrouw' en om de haverklap wordt je bestookt met het zinnetje 'Geniet ervan!'. Ja puur genieten die hechtingen (die ik overigens niet heb gehad), lekkende borsten, bloedingen, suffe gevoelens en totale vermoeidheid. Leuk daarintegen zijn alle felicitatie kaartjes en enthousiaste reacties op de geboorte van je kleintje... Heerlijk om te pronken met zo'n nieuwkomer, en fier te kijken als je te horen krijgt 'Wat is hij mooi!'. Dan geven zelfs de celstofmatjes en stapel kraamverbanden nog een gevoel van nut, want ik heb er immers iets onbetaalbaars voor terug gekregen: Een MOOIE zoon.
Het meest heb ik me verbaasd over het kraambezoek, en de velen verschillen daartussen. Familie die welliswaar op een uur afstand woont, maar het doodnormaal vind om 5 uur lang te blijven hangen en zelfs mee te eten "Ze wonen immers zover weg". En natuurlijk kreeg ik om de haverklap te horen 'Als je moe bent, schaam je niet, ga gerust liggen hoor'... Wat mij steeds weer deed denken 'Right, elke jan-doedel die me een beetje kent... Weet dat ik daar de rust niet voor heb als er nog bezoek zit'. Achteraf gezien vraag ik me wel eens af waarom ik daar nooit mijn mond over open heb gedaan, omdat ik het ronduit asociaal vind. Maar op zo'n moment is de oververmoeidheids-factor te hoog & de onzekerheid groot, en dus leg je jezelf het zwijgen op.
Toen er wederom familie van 'ver' op kraambezoek kwam, zat ik alweer geinstalleerd met toastjes en koffie klaar op de bank. Tot mijn verbazing namen ze beschuit met muisjes, hielden de kleine even vast, gaven een cadeautje & vertelde hoe vreselijk mooi en lief ze de kleine Duke wel vonden. Daarna stonden ze op, lachte vriendelijk en zeiden: Joh meid, geniet ervan! Het is tijd voor je middagrust! Tegen de tijd dat jij je weer wat beter voelt, komen we hem wel een keer wat langer bewonderen. Met mijn kin op de schoenen van verbazing - Of nuja, met mijn kin op mijn gezwollen voetjes in teenslippers - gaf ik ze 3 zoenen en bedankte ik voor hun bezoek...
Wekenlang - en nu nog steeds - heb ik me lopen verbazen over de diversiteit in kraambezoeken. Maar wat mijn kraamverzorgster zei klopt wel: Kraambezoek duurt 3 kwartier tot een uur, 2 koppen koffie en 1 beschuit met muis, even kijken en daarna wegwezen... Meer kun je ook gewoon niet hebben. En gelukkig zijn sommige mensen ook nog zo netjes om zich hier werkelijk aan te houden!
Een ding is zeker, voor mijn kraamperiode geldt hetzelfde als mijn gehele zwangerschap: De volgende keer wil/doe ik het compleet anders! Al moet dat niet zo heel erg moeilijk zijn, na deze ervaringen haha. Het is mooi geweest, en ik ben blij dat Duke & ik nu vooral kunnen genieten van ons leventje samen.
Via deze weg namens Duke en mij: Heel erg bedankt voor de vele kaartjes, lieve krabbels op hyves, e-mails, cadeautjes & knuffels!
Daar is de kleine boef dan! DUKE WALTER ANANTO...
In de avond van 24 november 2008 werd ik wederom opgenomen in het ziekenhuis in verband met vermoedens van zwangerschapsvergiftiging. Vanwege alle klachten werd de dag erop besloten om de bevalling in te leiden, omdat het anders ten koste zou gaan van mijn eigen gezondheid.
Uiteindelijk kwam de bevalling spontaan op gang, en beviel ik binnen 1 uur en 51 minuten van een kerngezonde zoon met de namen 'Duke Walter Ananto'. Bij zijn geboorte woog Duke 3380 gram en was hij ongeveer 48cm lang. Een kerngezond knulletje, en mijn grootste geluk van dit moment!
Duke is uit de lucht gegrepen. We waren op zoek naar een korte, stoere, en bovenal originele naam. Gevoelsmatig is dit in ieder geval gelukt, en tot nu toe krijgen we er dan ook erg enthousiaste reacties op. Walter is een vernoemenis naar een jongen die op afgelopen februari op 23 jarige leeftijd, geheel onverwachts is overleden, en die mij altijd heel dierbaar is geweest. Zijn humor, bijzondere karakter, mensenkennis en wijsheid zijn voor mij altijd een zegen geweest, wat mij deed besluiten het liefste/bijzonderste wat ik in mijn leven koester, naar hem te willen vernoemen.
Ananto is afgeleid van de naam 'Anton' en een verwijzing naar een overleden dierbare van de papa van Duke, ook voor hem een heel bijzonder mens.
Welkom lieve kleine!
Toen ik eind september mijn rode Brumm-potje aanschafte, had ik niet kunnen denken dat ik zoveel mensen op het idee zou brengen hetzelfde te doen. Wellicht tot frustratie van menig vrouw, omdat hun mannen plotseling het 'ideale boodschappenwagentje' hebben gevonden in de 45-koekblikjes-op-wielen. Daar gaan de leuke peugeot cabrio'tjes dan, in tijden vol economische crisis.
Werd ik op voorhand door iedereen uitgelachen omwille van mijn duivelse-Brumm'etje, ziet men er tegenwoordig de lol wel van in, en krijg ik zelfs jaloerse reacties als ik vertel dat ik voor een kleine 17 euro een volle tank heb waarmee ik zeker 500km Nederlands wegdek onveilig kan maken. In combinatie met de onlangs aangeschafte (bijpassende uiteraard!) Maxi Cosi Cabrio Fix, gaan we dan ook gewoon in stijl de weg op en cruise ik zeer regelmatig tussen Rotterdam en Nieuwerkerk. Nu nog even wachten totdat we met Beeb kunnen vliegen over veiligheidsdrempels, in een sexy Red Tango stoeltje met stipjes.
|
|
|
|
|
